Kto wie ten wie, kto nie wie to niech żałuje

Podoba to mało powiedziane, kocham bezgranicznie. Ta siła, ekspresja, uczucia, to po prostu wciąga. W jednej chwili słuchacz staje się niewolnikiem, nie jest się w stanie myśleć o niczym innym. Bagno jednym słowem. Perfekcyjne balansowanie pomiędzy hałasem a ciszą, burzą a lekkim wiaterkiem, ulewą a letnim deszczykiem. Zero miejsca na zastanawianie się, płyta ma jasno określony cel i nawet przez sekundę nie zbacza z kursu. Wszystko tam prze do przodu jak walec drogowy, żadne przeszkody  nie straszne.

Słuchając tego albumu mam wrażenie jakby wszystko co do tej pory słyszałem nie miało większego sensu, te doskonałe w moim mniemaniu płyty tak na prawdę są niczym w porównaniu do TSIB, jakby wszystko bladło, usuwało się w cień, poddając się tej potędze. Bo ta potęga właśnie tutaj niszczy. Nie ma galopady dźwięków, nie ma wściekłych gitar, solówek, wszystko jest jedną monumentalną układanką. Pojedyncze elementy tworzą całość, która w swej wyrafinowanej formie nakazuje by włączyć płytę jeszcze raz, i jeszcze raz.

A jakby tego jeszcze by było mało Locust Star i Aeon.... KURWA !!!!!!!!! Miazga

@parrotlarch
jak się zapatrujesz na resztę. Dla mnie Neurosis zaczął się od genialnego Souls at Zero, potem jeszcze kolaboracja z Jarboe, ale ogólnie wszystko co nagrali od SaZ poczynając to jest jedne wielkie arcydzieło, a Through Silver in Blood stoi na czele tego wszystkiego, tuż przed Souls at Zero właśnie. A potem to już nie mam pojęcia jak klasyfikować, chyba wszystkie razem na 3 miejsce  ;]